శుక్రవారం చాల మంది తెలుగు ఆడపడుచులు లాగానే నా భార్య కూడా తలంటుకుంటుంది. బయటున్నా సరే. దేవుడు, దెయ్యం, మడి నమ్మకాలు లేక కాదు. శుభ్రం గా ఉండాలని. అలాంటి ఒకానొక శుక్రవారం నేను ఇంట్లో నే ఉండటం తటస్థించింది. తడిసిన జుట్టుని ఆరబెట్టుకుంటూ, దువ్వెన తో దువ్వుకుంటూ, ముడిపడిన కేశాలను సరిజేసుకుంటూ, ఊడిపోయిన జుత్తుని తన వేళ్ళకు చుట్టు కుంటున్నది. అలా చుట్టుకుంటూ, స్నానాల గదిలోకి వెళ్తున్నది. మళ్ళీ బయటకు వచ్చేటప్పడికి చేతిలో ఆ ఊడిపోయిన వెంట్రుకలు కనపడటంలేదు. అలాగని స్నానాల గదిలో వాటిని పడెయ్యడానికి అక్కడ బుట్ట లాంటిది ఏమి లేదు. ఇక కుతూహలం ఆపుకోలేక,” భాగ్యం, ఏం చేస్తున్నావు, ఆ ఊడిపోయిన వెంట్రుకలతో?” అని అడిగాను.

తువ్వాలుతో జుత్తుని తుడుచుకుంటునే నా వంక చూస్తు నవ్వుతూ , “ఉండండి “, అంటూ మళ్ళీ‌ఆ గదిలోకి వెళ్ళి వచ్చింది. ఈ సారి తన చేతిలో ఒక ప్లాస్టిక్ సంచి – దాని నిండా వెంట్రుకలు. “ఏవిటది” అన్నట్టు ప్రశ్నార్ధకంగా ముఖం బెట్టాను. “నా ఊడిపోయిన జుత్తండి, ఇది. అప్పడప్పుడు మన కాలనీలోకి ప్లాస్టిక్ బొమ్మలమ్మే వాడు వస్తాడు కదా. వాడు ఈ జుత్తు తీసుకుని పిల్లల బొమ్మలిస్తాడు. అవి నేను మన (మన అంటే ఆవిడ స్వగ్రామం లెండి , మాఊరు ఆవిడ ఊరు కాదులేండి – ఈ భార్యలందరూ ఇంతేనేమో!) ఊళ్ళో కృష్ణ పిల్లలకిస్తాను. వాళ్ళ కళ్ళలో ఆ సంతోషం చూస్తే నాకు భలే ఆనందం వేస్తుందండి.” “సరేలే, అది బానే ఉంది, ఆ ఊడిపోయిన జుట్టుతో ఎందుకు? డబ్బులిచ్చి కొనివ్వచ్చుగా?” “నిజమే, కాని ఎందుకో నాకు వీటికి బదులుగా వచ్చిన బొమ్మలిస్తేనే బాగుంటుందని పిస్తుంది. నా జుత్తు వాళ్ళకి బొమ్మలివ్వడానికి కూడా పనికి వస్తుంది కదా అనిపిస్తుంది. డబ్బుతో కొనేవి ఎలాగు కొంటునే ఉన్నాను కదా.” డబ్బుని ఆదా చెయ్యడమో, మిగల్చడమో కాదు.  ఇక్కడ తృప్తి. నా భాగ్యం కళ్ళల్లో కనపడుతున్న తృప్తి.

“యూ ఉమన్, యూ అండ్ యువర్ బ్లడీ పీరియడ్స్!అహ్!”

“You woman, you and your bloody periods!ugh!!”

అంటూ ఆ కళ్ళలోని నిశబ్దం నన్ను అడిగింది.

చీకటిని పరుస్తున్న వెన్నెల

చిగురాకుల రెపరెపల మధ్య కిసుక్కున నవ్వింది.

లాగిన నరాలను మీటిన వలపుల తలపుల

హొరు ఒక తుఫానుని రేపింది.

ఆ నరాల అలజడి

ఒక ప్రేమని స్ఖలించింది

ఫ్లాప్ ఒపెన్ చేసి కార్డ్ బయటకు తీసాను.  చక్కటి గోల్డెన్ ఎల్లో రంగు.  పీకాక్ బ్లూ లో తన పేరు.  ఒంట్లోని రక్తం అంతా ఒక్కసారిగా నా కళ్ళలోకి చేరుకుంది. ఉన్న నీరసం అంతా ఆవిరైపోయింది.  ఎడవ చేతి బొటన వ్రేలితో తన పేరుని నిమిరాను.  ఆ స్పర్శ  దాదాపు పాతిక వసంతాలు వెనక్కి తీసుకువెళ్ళింది.  ఆ బొటన వేలిలోని ప్రతి రిడ్జ్ కి తను తెలుసు.  తను నాది కావల్సింది.  కాలేదు.  వాడు నా కొడుకు కావల్సింది.  కాలేదు.  తన పేరు పక్కన నాగరాజుది.  నాకేమనిపించలేదు.  మరో నాలుగు అక్షరాలు.  అంతే.  మనసునిండా వెలితి సాయంత్రపు నీడల్లాగా.  చీకట్లోకి.

దివాకర్ పెళ్ళి.  దివాకర్ నా మరదలి రెండో కొడుకు.  నాగ రాజు నా మరదలి భర్త.  నా మరదలు నేను ప్రేమించుకున్నాం.  పెళ్ళి చేసుకుందాం అని కూడా అనుకున్నాం.  మా ప్రపంచంలో మా ప్రేమ తెలియని వాళ్ళూ లేరు.  అందరూ మమ్మల్ని ప్రోత్సహించిన వాళ్ళే.  సినిమా టికెట్లు కొనిచ్చినవారే. మామధ్య కాకుండా, మా పక్కన కూర్చునవారే! మమ్మల్ని ఒంటరిగా వదిలేసిన వారే.  కాని తనని చేసుకోలేక పొయ్యాను.  తన పెళ్ళీ అయ్యేదాకా ఆగుతానని అన్నాను.  లేదు మాట ఇచ్చాను అని అనుకున్నాను.  నేను అనుకోగానే సరా?  ఐనా  అగాను. నేను ఇందాక అన్నాను గా. అందరికి తెలుసు అని.  అందుకనే ఆగాను.  తెలిసిన తరువాత ఎవరూ చేసుకోకపోతే?  నేను తొందరపడి చేసేసుకుంటే.  తనకి పెళ్ళి కాకపోతే? అందుకనే అగాను.

తను ఆగ లేదు.  చేసుకుంది.  నాగ రాజుని.  పెద్దలు కుదిర్చిన సంబంధమే! ఏమనుకున్నారో ఏమో! కనీసం మాకు ఆహ్వానం కూడా లేదు.  తరువాత చాలా సార్లు తనని చూసాను దూరం నుండే.  నాగరాజుని కూడా చూసాను.  ఏదో ఫామిలి ఫంక్షన్స్ లో, ఒకసారి అతనిని నాకు, తన తోడళ్ళుడు పరిచయం కూడా చేసాడు.    అన్నీ బాగుండి ఉంటే దివాకర్ నా కొడుకు అయ్యేవాడు.  మేమిద్దరం ఆ శుభలేఖని అందరికి మా స్వహస్తాలతో ఇచ్చి ఉండేవారం.  నాకు తెలుసు ..నా మరదలు తన కొడుకు పెళ్ళి కి నేను వస్తానని ఎదురుచూస్తూ ఉంటూంది..ఒళ్ళంతా కళ్ళు చేసుకుని ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది.  అని నేను కలలు కనటం లేదు.  తనే అంది,” నిన్నేలా మరిచి పోతాను బావా?” అని.

కాని నేను వెళ్ళను..వెళ్ళాలని ఉంది, కాని వెళ్ళను.తనని చూడాలని ఉంది..కాని వెళ్ళను..మొన్న ఇంకొక కజిన్ కూడా అడిగాడు..”.. కొడుకు పెళ్ళి” కి వస్తున్నావా అని రావటం లేదని చెప్పాను. వెళ్ళాలని ఉంది, వెళ్ళి  తనని చూడాలని ఉంది, కాని వెళ్ళేలేదు నేను.  తరువాత గుర్తొచ్చింది.దివాకర్ రెండో వాడు కాదు.  పెద్ద కొడుకు.  ఏమో బతికి ఉంటే, అవకాశం ఉంటే రెండో వాడి పెళ్ళి కి వెడతానేమో? ఏమో?

పెద్దా కి వెడ్డింగ్ గ్రీటింగ్స్ ఈ మైల్ చేసాను.  దివాకర్ కి అవి అందజేయమని.  దివాకర్ కి నేనెవర్నో గుర్తుకూడా ఉండి ఉండదు.  వాడి తమ్ముడికైతే సరే సరి.  వాడు నాకు గుర్తున్నాడు కాని వాడికి నేను గుర్తున్నానా?

అవును, నా కొడుకు కూడా పెళ్ళీడుకు వచ్చాడు. తనని వాడి పెళ్ళి కి నేను వెళ్ళీ అహ్వానిస్తే వస్తుందా?

ఇలా ఆలోచించటం, వెళ్ళటం భావ్యమేనా?

“అప్పటికే డవున్ సైజింగ్ ఐపోయ్యింది.  టాప్ హేవి గా ఉన్నదని, నన్ను సెలవు పుచ్చుకోమన్నారు.  వాళ్ళు ఆ మాట అన్న తరువాత చెయ్యగలిగినది ఏమున్నది, తప్పుకోక.  సమయం లేదు.  వయస్సు తక్కువ కాదు.  అనుభవమూ తక్కువ కాదు. కాని నాకు తగిన ఉద్యోగం దొరకాలి కదా!  దొరికినా, వాళ్ళు ఇవ్వాలి కదా?

అబ్బే సేవింగ్స్    అవి ఏమి లేవు.  ఇన్ ఫాక్ట్ ఉన్నవన్ని దులిపెయ్యడం కూడా ఐపొయ్యింది.  మరి నా ఖర్చులు ఎలాగా?

మా వాడు ఉద్యోగంలొనే ఉన్నాడు.  పెద్ద ఉద్యోగం ఏమి కాదు కాని, వాడిది ‘నిష్’ ఏరియా.  పైగా వాడిని ట్రైనింగ్ కింద తీసుకున్నారు.  ఆ జీతాన్ని నమ్ముకుని ఒక బైక్ కొనుక్కున్నాడు. మంచి స్టాండ్ అలోన్ ఒకటి.  ఆ మానిటర్ ఒక్కటే పదిహేనో, ఇరవయ్యో!  దానికి ప్రతి నెల ఈ.ఎం.ఐ లు కట్టుకుంటున్నాడు.

ఇక వాడి చెల్లెలి చదువుకని నాకు బాంకు వాళ్ళు ఒక లక్ష అప్పు ఇచ్చారు.  నెలకి ఒక ఐదు వేల దాకా అది కట్టుకోవాలి. అది కాక ఇక మందులు, మాకులు. ఎంత లేదన్నా నెలకి ఒక 7/8 వేలు కావాలి.

ఉన్నవి దులిపేస్తే జేబులో ఒక వంద కాగితం మిగిలింది. పోయిన నెల అద్దె ఇంకా కట్టలేదు.   ఇంకా నెల పూర్తి కాలేదు. టెలిఫోన్ బిల్లు, మందులు ఐపోయినవి.  వాటికి ఖర్చులు.  వాడి జీతం నెలాఖరుకి కాని రాదు. అలసటతో మంచం మీద పడుకుని ఉన్నాడు.  నీ దగ్గిరేమైనా ఉన్నవా అని అడిగాడు. ఏవి లేవురా అని అన్నాను.  కళ్ళు మూసుకున్నాడు.  ఆ వంద కాగితం జేబులో వేసుకుని ఎవరినన్నా చేబదులు అడుగుదామని బయలుదేరాను.  దారిలో వచ్చింది ఆలోచన.  వాడు మొన్న రాత్రి నుంచి ఏమి తినలేదని.  ఇందాక వాడు కళ్ళు మూసుకుంది, తన కన్నిరుని నాకు కనపడకుండా  దాచుకున్నాడని.“

ఏం చెయ్యాలి?

నేపధ్యం:  ముంబై ఘాతుకాల నేపధ్యంలో నా మొదటి టపా.

ప్రస్థుత వ్యవస్థ, రాజకీయ ప్రక్షాళనం చెయ్యాలన్న సూచన.  వస్తున్న ఎన్నికల ఫలితాలను కొంతైనా ప్రభావితం / మార్చడానికి చెయ్యగలిగిన ఒక కార్యాచరణ ప్రణాళిక కొరకు ఒక పిలుపు.

ఈ నేపధ్యంలో, చీకటిని తిట్టుకుంటూ కూర్చోకుండా, కార్యోన్ముఖలవ్వడానికి కొంత ప్రేరణ కలిగించే టపాలు ఇందాక చెప్పుకున్నట్టుగా,  రెండు వెలువడ్డవి.

చదువరి గారు తమ పద్ధతిలో చెప్పదలుచుకున్నది చెబుతున్నారు.  వారు లోక్‌సత్తా పార్టీ కి తమ మద్దతు తెలుపుతున్నారు.  సహాయాన్ని అహ్వానిస్తున్నారు కూడా!

కాని వారి టపాలో వాఖ్యలు చదివినా, వాడిని, వీడిని తిట్టడమే కనబడుతుంది కాని ఆచరణయోగ్యమైన పధకాలు కనపడడం లేదు. మరి ఉంటే నేను గమనించలేదో!

అక్కడే డా.ఇస్మాయిల్ గారు ఒక సూచన చేసారు. చదవండి.  మీ స్పందనని అక్కడే  తెలియజేయండి.

Chief Election Commissioner గోపాలస్వామి గారు ౨౦౦౯ ఏప్రిల్, మే నెలలో ఎన్నికలు జరిగే అవకాశాలున్నవని అన్నారు.  కాబట్టి కొంత సమయం ఉంది.  ఐనా మనం చెయ్యవలసింది చాలానే ఉంది.

మీ ఆలోచనలేవైనా ఉంటే ఇక్కడ మీ వ్యాఖ్యలలో వెలిబుచ్చండి.  లేదు మీ బ్లాగులోనే టపాయించండి.

నాకు తెలియజేస్తే ఇక్కడ ఒక లంకె వేస్తాను.  లేదు, మీ టపాలో దీనికి ఒక లంకె ఇచ్చినా సరే!

ఈలాంటి టపాలు మీకు తెలిసినవి ఉన్నా, మీరే రాసినా దయచేసి నాకు తెలియజేయండి. సాధ్యమైనంత వరకు వాటికి ఇక్కడ లంకెలివ్వడానికి ప్రయత్నిస్తాను.

అది ఒక నలు చదరపు పాక.  నాలుగు మూలలు.  నాలుగు స్థంభాలు.  దాని మీద వెదురు బొంగులతో కప్పు.  కొబ్బరి ఆకులతో కప్పేసి ఉండేది.  నాలుగు స్థంభాల మధ్య గచ్చు.  చుట్టూ ఉన్న ప్రదేశానికంటే బహుశ ఒక అడుగు ఎత్తులో ఉండేదేమో ఆ గచ్చు.  పాక చుట్టు మొక్కలు. కొన్ని కుండీలలో ఉండేవి. వాటిలో కొన్ని పూల మొక్కలు.  మొక్కలే ప్రహరి.  ఆ మొక్కల మధ్యలో ఒక చోట కొంత ఖాళీ ఉందేది.  ఆ ఖాళీ మధ్యనుండి మా క్లాసులోకి దారి.  రెండు అడుగులు వేస్తే, అక్కడ ఒక చిన్న మెట్టు.  ఆ మెట్టు ఎక్కితే మా క్లాసులోకి ప్రవేశం.

సైన్స్ టీచర్ పాఠాలు చెబుతున్నారు.  ఇంతలో హఠాత్తుగా సైరన్ మోగడం మొదలైంది.  ఎక్కడి వాళ్ళం అక్కడే గచ్చుమీదకి జారుకున్నాం.  స్థంభానికి దగ్గిర ఉన్నవాళ్ళు ఆ స్థంభం దగ్గిరకి చేరుకోవాలి. స్థంభానికి వెన్ను ఆనించి కూర్చోవాలి. మోకాళ్ళు ముడుచుకుని, ఛాతికి దగ్గిరగా లాక్కుని, తలని మోకాళ్ళ మధ్యకి దూర్చి, చేతులతో మోకాళ్ళని చుట్టుకోవాలి.  అంటే ఒక విధంగా, కూర్చుని మూడంకే వెయ్యడం. శరీరాన్ని కుంచించుకోవడం మూలంగా  మన మీద పడే వస్తువుల నుండి మనం మనల్ని కాపాడుకోగలుగుతాం.  ఇక స్థంభం మన వెన్నుకు రక్షణ కలిగిస్తుంది.

క్లాసు మధ్యలో ఉన్నవారు ఆరుబయటకు పరుగెత్తాలి.  వొంగి పరుగెత్తాలి.  అక్కడ, నెల మీద బోర్లా పడుకోవాలి.  తల వెనుక భాగాన్ని అరిచేతులతో కప్పుకోవాలి.  మళ్ళీ సైరన్ మోగేంత వరకు ఎక్కడి వారు అక్కడే గప్ చుప్.  స్నానాల గదులలో ఉన్నవారు, భోజనాలు చేస్తున్నవారు, ఎవరైనా సరే, ఎక్కడున్నా సరే – అది డ్రిల్లు.

చీకటి పడిన తరువాత సైరన్ మోగితే, దీపాలు ఆర్పెయ్యాలి.  ఒక వేళ దీపాలు వెలిగించాల్సి వస్తే ఆ వెలుతురు బయటకు కనపడకుండా కిటీకీల కు ఆ జల్లీలకు నల్లటి కాగితం అంటించి  పెట్టుకోవాలి,  ఎక్కడా వెలుతరన్నది కనపడకుండా.  మళ్ళీ సైరన్ మోగేంత వరకు.  అది డ్రిల్లు.

సైరన్ ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు మోగేది.  దానికి ఒక వేళ పాళ ఉండేది కాదు.  రోజుకి ఒక్కసారే కాదు.  రెండు మూడు సార్లు మోగేది.  పగలు మోగితే రాత్రి మోగదని కాదు.  అలాగని రాత్రి మోగితే పగలు మోగదని  కాదు.  రోడ్డు మీద బస్సులు ఆగి పొయ్యేవి.  సైకిళ్ళు దిగి పడుకునే వారు.  కారులు దిగి రోడ్డు పక్కకి జారుకునేవారు.

శత్రువు ఎటునుంచి వస్తాడో తెలియదు.  సముద్రం ద్వార జలాంతర్గామిలో వచ్చి బాంబు వేసేయ్యగలడు.  ఆకాశమార్గం నుండి విమానాలలో వచ్చి బాంబులు విసిరేసి పారిపోగలడు.  పదాతి దళాలు తుపాకులతో కాల్చడం మొదలు పెడితే, నేల మీద పడుకుని తప్పించుకోవాలి. అందుకనే ఆ డ్రిల్లు.

మేము పిల్లలం ఐనా, శత్రువుని చూసి భయపడి పారిపోకుండా నిలబడగలం అనే  ధైర్యం ఇచ్చేది ఆ డ్రిల్లు.  ఆ డ్రిల్లు మాకు అలా ఉపయోగ పడింది. వారంలో ఒక రోజో, ఒక పూటో స్వచ్చందంగా ఆహరాన్ని మానేయ్యడం – అది మన సైనికులకోసం కదా అని అనుకున్నప్పుడు కలిగే మానసిక ఆనందం వర్ణానాతీతం.  ఆ యుద్దంలో మేము కూడా పాలు పంచుకుంటున్నామన్నంత సంబరంగా ఉండేది.  మేము కూడా మన దేశానికి సేవ చేస్తున్నమనే అనుభూతికి లోనయ్యే వాళ్లం.

ఏది ఆనుభూతి ఈ రోజున?

మనం మన సైనికులని మరిచిపోలేదా/

మనకంటూ ఒక దేశం ఉంది, మనం దానికోసం ఏం చేస్తున్నాం అని ప్రశ్నించుకుంటే వచ్చే జవాబు మనకి సంతృప్తిని ఇస్తూన్నదా?

* * *

కటువుగా ఉండవచ్చు వినడానికి మీకు.

కర్‌కరే, ఆశోక్ కామ్తే, సదానంద్ డాటే, విజయ్ సలస్కర్ లాంటి ఉన్నతాధికారులు, అనుభజ్గ్ఞులు, అలా వెళ్ళిపొయ్యి ఇలా బలైపోతారా? వాళ్లకి సరైన నిఘా నివేదికలు, శిక్షణలు, ఆయుధాలు ఉన్నవా? ఒక తూటాని ఆపలేని శిరస్త్రాణాన్ని ఇచ్చి వారిని యుద్ధానికి పంపుతారా?  ఎంత సిగ్గు చేటు?అవి ఉండి ఉంటేవారిలా మృత్యువాత పడేవారా అనేది సందేహాస్పదం.

* * *

శివరాజ్ పాటిల్ రాజీనామ చేసాడంట?  ఐతే ఏవిటంట?

అతనికి దేశభక్తి లేదు కాబట్టి అతన్ని దిగిపొమ్మనారంట.  పాటిల్ కి దేశభక్తి ఉండి ఉంటే, ముంబైలో ఆ ఉగ్రవాదులు ౬౦ గంటలపాటు విధ్వంసాన్ని సృష్టించగలిగేవారు కారన్నది కేంద్ర ప్రభుత్వం అభిప్రాయం.

వాళ్ల స్వార్ధ రాజకీయాలకోసం మనల్ని తాకట్టు పెడుతున్నారు ఈ కుళ్ళి, కంపుకొడుతున్న, తమ తండ్రులేవరో తెలియని రాజకీయ నాయకులు.

* * *

మనం మారాలి.

మనతో పాటు మన వ్యవస్థ మారాలి.

ఆ వ్యవస్థకు తగిన నాయకులను కావాలి.

అటువంటి నాయకులని మనం గుర్తించాలి.

వారిని మనం ఎన్నుకోవాలి.

మన చేతిలో ఓటు ఉంది.

రేపటి ఎన్నికల రణ రంగంలో మనం ఒక సుక్షితుడైన ఎన్.ఎస్.జి కంమెండో లాగ ఒక చక్కని నాయకుడిని ఎన్నుకుందాం.

ఆ ఎన్నికలో, మన కోసం ప్రాణాలొడ్డిన వారందరిని స్మరించుకుంటూ – మన వ్యవస్థకు పట్టిన చీడపురుగులను ఏరి పారేసి వారిని తుదముట్టిద్దాం.  శత్రుశేషం ఉంచరాదు.

ఒక సరికొత్త బంగారు భవిష్యత్తుని నిర్మించుకుందాం. దాన్ని మన పిల్లలకందిద్దాం!

అప్పుడే ఎన్.ఎస్.జి కమెండో ఉన్నికృష్ణన్ వీరోచిత మరణానికి మనం న్యాయం చేసినవారమవుతాం!

దానికి ఇప్పటినుంచే ప్రణాళిక వేసుకుందాం.

మీ చేతిలో ఓటు ఉంది.

అదే  మీ ఏ.కే 47.

మీరు కూడా ఒక ఎన్.ఎస్.జీ కమాండొకండి.

ఒక చక్కని నాయకుడిని ఎన్నుకోండి!

తాజా కలం: నెటిజన్ “ఒక మంచి అభ్యర్ధిని ఎన్నుకోవడం ఎలా?” అని ఒక టపా ప్రచురించారు. (అది ఈనాడు సౌజన్యం అనుకుంటాను)  దాన్ని చదవండి.

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

ప్రేమే లక్ష్యం - సేవే మార్గం

ప్రేమే లక్ష్యం – సేవే మార్గం గా ప్రజారాజ్యం పార్టి ని స్థాపించిన చిరంజీవి, “తొడగొట్టి, మీసం  మెలేసి” మరీ గద్దేనెక్కుతాడా?

ఒక ఫాక్షనిస్టుగా మొదలై, రాజకీయవేత్తగా అంచెలంచెలుగా ఎదిగి నేడు ముఖ్యమంత్రి గద్దె నెక్కిన రాజశేఖరుడు,  ముద్దులతో ప్రజలను ముంచెత్తి మురిపించడమా?

(ఫ్లయింగ్ కిస్ తో మురిపిస్తున్న ముఖ్యమంత్రి)

ఇంగ్లిష్ వాళ్ళకి ఎల్లో జర్నలిజం ఉంది. అపనిందలు, దూషణలు, వాస్తవాలని వక్రీకరించి రాయడం,  అవాస్తవాలను, నమ్మశక్యం కాని విషయాలను ప్రజలు నమ్మేవిధంగా రాసి, ఆ విధంగా పాఠకులను  ఆకట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించడం, అలాంటి కధనాలను ప్రచురించడం ఎల్లో జర్నలిజం లో సహజం.  డబ్బుకోసం ఒకొక్కప్పుడు, సర్కులేషన్ కోసం అలాంటి పద్దతులని ఈ ఎల్లో జర్నల్ స్ పాటిస్తూ ఉంటాయి.  వారికి నలుగురి నోళ్ళలోను తమ పత్రిక పేరు నానుతుంటే, పదిమందిలో గుర్తింపు వస్తుంది కాబట్టి, తమ అమ్మకాలు పెరుగుతవి, ప్రకటనదారులు తమ పత్రికలో ప్రకటనలిస్తారు, ఆదాయం పెరుగుతుందని వారి భావన.  కొండోకచో అది ఫలిస్తుంది కూడా!

♦  ♦  ♦

జగన్మోహన రెడ్డి పత్రిక నేమ్‌ప్లేట్ (nameplate) పసుపచ్చ రంగులో ఉంటుంది.  దానిలో సాక్షి అక్షరాలు ముదురు నీలం రంగులొ ఉంటాయి. కొంచెం దూరం నుంచి చూసిన వారికి ఆ అక్షరాలు నల్ల రంగులో కనపడ్డంలో  ఆశ్చర్యం ఉండదు.  హిందూవులకి పసుపు మంగళప్రదం. నలుపు రంగు – విషాదాన్ని, దుఖాన్నీ సూచిస్తుంది.

♦  ♦  ♦

ఈనాడు పత్రిక సంపాదకుడు ఎవరు?

సాక్షి పత్రిక సంపాదకుడు ఎవరు?

ఆంధ్రజ్యోతి సంపాదకుడు ఎవరు?

♦  ♦  ♦

ఈనాడు పత్రిక అధినేత ఎవరు?

సాక్షి పత్రిక అధినేత ఎవరు?

ఆంధ్రజ్యోతి పత్రిక అధినేత ఎవరు?

మీ జవాబులతోనే మీకు తెలిసిపోయి ఉంటుంది, మీ బుర్రలోకి సంపాదకుడి పేరు ముందు వచ్చిందా, లేదు ఆ పత్రికాధినేత పేరు ముందు వచ్చిందా అని.

వ్యాపారాలు లాభాలకొరకే!  కాబట్టి సంపాదకులతో కాని వారి విలువలను ప్రవచించే సంపాదకీయాలు గాని పాఠకులకు అఖ్ఖర్లేదు. తన పత్రికలో ఏది ఉండాలి, ఏది ఉండకూడదన్నది యాజమాన్యాలు నిర్ణయిస్తాయి.   వార్తా  ప్రసారరంగంలో సాంకేతిక విప్లవం పాఠకులకు కావలిసిన సమాచారాన్ని సెల్‌ఫోను ద్వారా, టెలివిజన్ ద్వార, జాలం ద్వారా ఇంకా అనేక రకాలుగా అందుబాటులో ఉంచుతున్నది.   నేటి పాఠకులు తనకు కావల్సిన వార్తని తనకు అనువైన విధంగా తన సమయానుకూలంగా, తను కోరుకున్న పద్ధతిలో అందుకోగలుగుతున్నారు.

జగన్ మోహన్ రెడ్డి కి  ఆయన తండ్రి ప్రస్తుతం ఆంధ్రదేశ ముఖ్య మంత్రి రాజశేఖర రెడ్డి నేర్పిన పాఠాలు, జగతి పబ్లికేషన్స్ – సాక్షి చూపిస్తున్నది.

లాభాపేక్ష.

ఈ పోటి ప్రపంచంలో గెలుపు ముఖ్యం – దానిని ఎలా సాధంచామన్నది ముఖ్యం కాదు. యుద్ధంలో “Do not hit under the belt” (పొట్ట కింద కొట్టరాదు.) అని అంటారు.  కాని నేటి ప్రపంచంలో అది పనికి రాదు.  వాడు నిన్ను కొడితే, నువ్వు కొట్టు.  వీలైతే ఇంకా గట్టిగా కొట్టు.  తొడగొట్టి, మీసం మెలేసి మరి, పొట్టకింద కొట్టి, వాడు మళ్ళీ లేవకుండా చావగొట్టు. శత్రుశేషం ఉంచకూడదు. అవతలి వాడు మొద్దువాడని ఉపేక్షించకూడదు. వాడిని కూడా హతమార్చాలి. లేకపోతే తన ఉనికికే భంగం ఏర్పడవచ్చు.

సాక్షి ప్రచురించకపోతే మరొక పక్షి ప్రచురిస్తుంది.  అది అవతలి వాడికి లాభం చేకూర్చుతుంది.  అదేదో మనమే ప్రచురించిద్దాం అని సాక్షి అనుకోవడంలో తప్పేమీ లేదు.

నేను ఈ టీవీ వాడిని.  మా నాన్న కి విరోధులు ఆ టీ.వీ 9 వాళ్ళూ, వాళ్ళే నా ఇంటికి వస్తారు నా ఇంటర్వ్యూ కోసం.  అలా నా పగ తీర్చుకుంటాను, అని ఆరు నెలల క్రిందటే సుమన్ రెడి అయ్యాడు.  శ్రేయోభిలాషులు ఆపారు.  నేడు టి వి 9 పోయింది.  సాక్షి వచ్చింది.

తెలుగు మీడియాలో, సుమనంత గొప్ప  మెగలోమనీయాక్ఉంటాడని అనుకోను.  ప్రభాకర్ కంటే గొప్ప సైకోఫాంట్ ఉంటే ఉండవచ్చు గాక.

రామోజి రావు కి కష్టకాలం.  తప్పదు. భరిస్తాడు.  అన్ని అపజయాలు ఎదుర్కొన్నా, ఇన్ని గెలుపులు అతనే సాధించగలిగాడు.  ఆ గెలుపులోనే సేద తీరుతాడు.

♦  ♦  ♦

ఐదు ఆస్కార్లు గెలుచుకున్న “గ్లాడియేటర్” సినిమాలో మార్కస్ అరీలియస్ తన కొడుకు కామడస్ తో అంటాడు: “Your faults as a son is my failure as a father.” తన తండ్రి తనకు పట్టం కట్టడు అని తెలుసుకున్నప్పడు మహారాజు మార్కస్ మీద ప్రేమని ఒలకబోస్తూ, నమ్మించి, ఆ ముదుసలిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, మెడ పిసికి, గొంతు నులిమి, ఊపిరి ఆపేసి చంపేస్తాడు ఆ తనయుడు కామడస్.

♦  ♦  ♦

మార్కస్ మాటలు తండ్రులందరికి వర్తిస్తాయి.

Russel Crowe as & in Gladiator

Joaquin Phoenix as Commodus killing his father Marcus (Richard Harris)

* నేటి సాక్షిలో రామోజి రామాయణం చదివిన తరువాత

Loading imageClick anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

నేను ఒంటరిగా కూర్చుని భోజనం చెయ్యడం నాకు గుర్తు లేదు.  మేము ముగ్గురం కలిసే భోజనం చేసేవారం.  డైనింగ్ టేబు‌ల్ మీద ఎప్పుడైనా భోజనం చేసే వాళ్ళం.  సాధ్యమైనంతవరకు కింద కూర్చునే భోజనం చేసేవారం. పీటల మీద కూర్చుని.  నాన్న పీట పక్కనే, నాకొక చిన్న పీట ఉండేది.  మా పీటల కెదురుగుండా అమ్మకి కూడ ఒక పీట. మధ్యలో స్టీలు గిన్నెలు, మట్టి పాత్రలో పెరుగు.  పెద్ద అల్యూమినియం డబ్బాల నిండా అప్పడాలు, వడియాలు, ఎండు మిరపకాయలూ. పళ్ళు ఉండేవి కాని అవి ఎప్పుడూ డైనింగ్ టేబు‌ల్ మీదే.  హాలు నుండి, డైనింగ్ హాలులోకి వెళ్ళడానికి ఒక మెట్టు దిగాలి.  ఎప్పుడైన నాన్న లేనప్పుడు దాని మీద కూర్చునే వాడిని.  అమ్మ నా కెదురుగా పీటమీద కూర్చుని నాకు తినిపించేది. లేదా ఆ రెండు గదుల మధ్య గడప మీద కూర్చునేవాడిని.  అప్పుడు అమ్మ ఆ మెట్టు మీద కూర్చుని తినిపించేది.  నేను తినలేక కాదు.  అమ్మని అడిగేవాడిని, తినిపించమని.  తను నవ్వుతూ తినిపించేది.  నాన్న కూడా తినిపించేవాడు, మధ్యలో ఒక ముద్ద, అంటూ అప్పుడప్పుడు.

భోజనాలైన తరువాత, నాన్న పడక కుర్చిలో కూర్చునేవాడు.  అమ్మ పక్కనే క్రింద కూర్చునేది.  తమల పాకులు చుడుతూ.  నేను నాన్న వళ్ళో కూర్చునే వాడిని.  కబుర్లు చెప్పుకునే వాళ్ళం.   నెమ్మదిగా బొర్లా తిరిగేవాడిని. ఆయన్ని అల్లుకునేవాడిని.  నాన్న అంటే నాకిష్టం.  నాన్న భుజాల్ని తడుముతూ పడుకునేవాడిని.  నాన్న చేతి చుట్టు కొలతని నా వేళ్ళతో లెఖ్ఖ వెయ్యడానికి ప్రయత్నించేవాడిని.  ఉహూం.  లాభం లేదు.  ఎంత లావుగా ఉన్నయ్యో అవి.  మా నాన్న కి చాలా బలం ఉంది.  నాన్న చేతిని మడిచేవాడిని.  ఇంతెత్తున పొంగేది ఆక్కడ.  నొక్కి చూసేవాడిని.  అంతా కండే.  చాలా బలం ఉంది నాన్నకి.  నాన్న భీముడు లాంటి వాడు.  నా చెయ్యి మడిచి చూసుకునే వాడిని. నా చెయ్యి, నాన్న చెయ్యిలో సగానికన్న తక్కువ. ఒక వంతు కూడా ఉండేది కాదు.  నాన్నకి ఈత వచ్చు.  ఈదితే చాల బలం వస్తుందంట.  నాన్న సముద్రంలో ఈదేవాడు.  పెద్ద షిప్పుమీద నుండి సముద్రంలోకి ధభేలుమని దూకేవాడంట. దూకి ఆ సముద్రంలో ఈదేవాడంట. అందుకే ఆ చేతుల్లో అంత బలం.  నాన్న ఛాతి కూడా చాలా విశాలంగా ఉండేది.  దట్టంగా వెంట్రుకలు ఉండేవి.  మా అమ్మ ని కూడా తన తలని, నా తల పక్కనే, నాన్న ఛాతి మీద, పెట్టమని అడిగే వాడిని.  వద్దులేమ్మా అనేది అమ్మ.  నేను ఊరుకునే వాడిని కాదు.  ఇంత పెద్దది.  నీకు స్థలముంది, రా, అమ్మా,  అనేవాడిని.  నాన్న నవ్వేవాడు.  అమ్మ ఆ తమలపాకుల ఇత్తడి బుట్ట తీసుకుని లేచి వెళ్ళిపోయ్యేది నవ్వుకుంటూ.  అప్పుడు అర్ధం కాలేదు, ఎందుకని అమ్మ అలా వెళ్ళిపొయ్యేదోనని.

తమలపాకులు తిన్న తరువాత నెమ్మదిగా బెడ్‌రూమ్‌లోకి చేరేవాళ్ళం.  నాన్న కిటికి పక్క పెద్ద మంచం మీద పడుకునే వాడు. ఆ కిటికి అంచున తన ఆష్‌ట్రే ఉండేది.  గోల్డ్ ఫ్లేక్ కాని స్టేట్ ఎక్స్‌ప్రెస్ సిగరెట్స్  కాని తాగేవాడు నాన్న.  స్టేట్ ఎక్స్‌ప్రెస్స్  అంటే త్రీ ఫైవ్స్ (555)అన్నమాట. సిగరెట్ వాసన నాకు పడేది కాదు.  అందుకని నేను అమ్మ పక్కలోకి జేరేవాడిని.  అమ్మని కావలించుకుని పడుకునే వాడిని.  నాన్న సిగరెట్టు కాల్చుకున్న తరువాత నన్ను తన పక్కలోకి రమ్మనే వాడు.  నేను వెళ్ళేవాడిని కాను.  అప్పటిదాక వాళ్ళిద్దరి మధ్య పడుకున్న నేను, అమ్మ మీదుగా పాకి తన ఎడమభుజం మీదకి జారుకునేవాడిని. వెచ్చగా ఉండేది.

అబ్బా గుచ్చుకుంటోంది!

నాన్న, “రా , రా బాబు”, అని ప్రేమగా, గారాంగా పిలిచేవాడు.  కాని విననట్టు, నిద్రపోతున్నట్టు నటించేవాడిని.  అమ్మ నెట్టడానికి ప్రయత్నించేది.  ఉహుం.  నేను నవ్వుతూ నాన్నకి అందకుండా వెనక్కి జరిగే వాడిని.  నాన్న అమ్మ్ మీదుగా నన్ను రెక్క పట్టుకుని లాక్కునే వాడు. వెళ్ళి ఆ భుజం మీద పడేవాడిని.  ఎంత బలమైన భుజాలో అవి.  ఆ చేతులు.  ఆప్పుడు  ఆయన్ని  కావలించుకునే వాడిని.  ఆ భుజం మీద నాన్న మెడ వంపులో నా తల ఆనించి పడుకున్నప్పుడు,  నాకు ఎంత ధైర్యంగా ఉండేదో!  ప్రపంచంలో దేన్ని గురించి నాకు భయం ఉండేది కాదు.  ఏ భూతాలు, దయ్యాలు, రాక్షసులు, కుక్కలు నాదగ్గిరకు రానివ్వకుండా అవి ఆపుతాయి.  అంత ధైర్యం ఇచ్చేవి, ఆ చేతులు, ఆ భుజాలు, ఆ మెడ వంపులోని వెచ్చదనం.

నాన్న తన చెంప అందిచి ముద్దు పెట్టమనేవాడు.  నేను ససేమిరా.  ఓ వందసార్లు బలవంతం చేస్తే, ఒక్క సారి, నా పెదవులు తగిలి తగలకుండా పెట్టేవాడిని.   ఒకసారి అమ్మతో నాన్న అడిగించాడు నన్ను.  “బాబు నాన్నని ఎందుకని ముద్దు పెట్టుకోవు?” అని అడిగింది అమ్మ.  అమ్మతో అన్నాను, “నాన్న గడ్డం గుచ్చుకుంటుంది” అని.  నాన్నని నేను ఎప్పూడు మాసిన గెడ్డంతో చూసిన గుర్తు లేదు. ఎంత నున్నగా చేసుకున్నా, నాన్న గడ్డం గరుకుగానే ఉండేది.  అసలు గరుకుగా ఉంటుంది అని అంటేనే ఎంతో సున్నితంగా చెప్పినట్టు.  ముళ్ళు అవి.  గుచ్చుకుంటాయి.  అది నా బాధ. అది విన్నప్పుడు, ఆ రాత్రి ఆయన కళ్ళలోని బాధ ఇప్పుడు అర్ధం అవుతోంది.  ఆయన కళ్ళలో నిరాశ ఇప్పటికి గుర్తే.  మళ్ళీ ఆ రోజుల్లోకి వెళ్ళగలిగితే…నాన్న అడక్కుండానే ముద్దులతో ముంచెత్తేస్తాను.

కాని ఈ రోజు ఈ బ్లాగు రాసేటప్పడికి “నా” నాన్న చనిపోయి దాదాపు నాలుగు దశాబ్దాలు దాటింది.

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel